Cienie nad Zefyrionem – geneza konfliktu ludzi i demonów [+fragment pierwszego rozdziału]

Przeczytaj fragment pierwszego rozdziału powieści Cienie nad Zefyrionem.

Konfrontacja była nieunikniona. Przycisnęłam plecy do skał i nasłuchiwałam. Koniec końców musi popełnić błąd. Stanąć na gałązkę, która złamie się z trzaskiem, lub zaalarmować ptaki. Wystarczy jeden niepasujący do leśnej melodii szelest czy niesforne ziarenko piasku sunące w dół zbocza. Zadowolę się czymkolwiek!
Korębowy kij stabilnie leżał w dłoni. Ćwiczyłam to setki razy. Lekkim krokiem obrałam kierunek na sektor porośnięty paprociami. W lasach Kopuły Gryf nawigowało się łatwo. Krajobraz pozbawiony był elementu losowości. Przestrzeń od bramy zachodniej obsadzono regularnie roślinami trującymi, pnączami oraz drzewami o mięsistych koronach, które pochłaniały większość światła i ciepła. Wystarczyło znać cztery najbliższe sektory, by zaplanować skuteczny bój. Ten przeciwnik znał je wszystkie.
Na nic zdała się zmiana pozycji. Gdy niebo zasnuła wieczorna szarość, a chłód bez przeszkód wdarł się pod płócienną szatę, straciłam cierpliwość. Wczołgałam się między paprocie, przeklinając w myślach swoje położenie. Chcąc nie chcąc, łodygi kołysały się lekko pod naporem ciała. Na szczęście mgła skryła ten ruch na tyle, bym mogła dyskretnie dotrzeć do sektora Archentów. Kapłani twierdzą, że w jesienne wieczory można dostrzec ich oddechy. Jak to zwykle bywa w legendach, doświadczyć cudu mogą tylko wybrańcy. Typowa historyjka dla dzieci, zbywana przez wędrownego bajarza za kilka zyntarów. Drzewo to drzewo. Nie gada i nie oddycha. Ma swoją pasywną energię i tyle.
Przemierzałam chrupiący podszyt, stąpając wyłącznie po omszałych enklawach. Strategia drzewo-nasłuchiwanie-drzewo przyniosła w końcu oczekiwany rezultat. Na oko dziesięć susów dalej, z leciwego pnia uniósł się biały opar.
– Mam cię… –wyszeptałam i zagryzłam wargę.
Zbadałam teren z dystansu. Był tam.
Poła ciemnej szaty zniknęła za grubym konarem. Nie ma na co czekać. Adrenalina wzięła górę.
Niekontrolowany okrzyk wojenny wyrwał się z mojego gardła. Trzasnęłam kijem na oślep, zanim zupełnie obnażyłam swą obecność. Nic z tego.
Spadł z nieba tuż za mną i od razu wymierzył cios. Prosty atak drewnianym kosturem był tak mocny, że ledwo zdołałam utrzymać blokadę.
Kij pękł z trzaskiem na dwoje.
Przeciwnik nie zwlekał. Serią ukośnych cięć próbował obić mi boki. Musiałam improwizować. Wytrzymałam grad ciosów, wykonując akrobatyczne uniki i podskoki. Zostałam porządnie poobijana, ale adrenalina skutecznie niwelowała te drobne niedogodności. Skrzyżowałam połamane kawałki drewna, wyczekując na morderczy atak z powietrza. Kostur werżnął się między drwa i zawisł tuż nad głową, sypiąc drzazgami. Spojrzałam przeciwnikowi w twarz. Posępna mina stanowiła o nieprzyjaznych zamiarach, a pot perlił się na pomarszczonym czole. Kilka minut intensywnej walki oznaczało dla takiego staruszka nie lada wysiłek. Jak mawiają, wszystko, co żyje, kiedyś się zmęczy. W tym powiedzeniu upatrywałam szansy.
Przeciwnik przerwał impas, spychając mnie w tył. Następnie dźgnął kosturem niczym szpadą. Z gracją prześliznęłam się bokiem. Z rozpędu wypuściłam złamany kij, który trafił agresora prosto w zęby. Rozbryzg krwi z pokiereszowanej szczęki upstrzył nie tylko okoliczne paprocie, ale i moje policzki. Przeciwnik chwycił się za twarz. Taki błąd wymagał natychmiastowej reakcji. Wyrwałam kostur z jego dłoni i zaczęłam swój taniec. Pierwszy cios oparł się o nieosłonięte żebra. Próbował jeszcze manewrować rękami w nadziei na odzyskanie kontroli, ale nie ze mną te numery. Gdy solidnie obity cofnął się o krok, zakręciłam bronią w powietrzu. Trzepnięcie w łeb posłało wojownika do parteru. Seria niezrozumiałych wokaliz rozeszła się echem w ciemnym lesie. Przełknęłam ślinę, by zwilżyć wysuszone gardło przed ostatecznym ciosem.
Wtedy padło hasło.
– Mardagonia! – krzyknął pokonany i splunął krwią.
– Ha, wygrałam! Znowu cię pokonałam, staruszku!
– Jesteś znakomitą wojowniczką, Adianno. Z pewnością zdasz egzamin z wychowania bojowego. Musisz jednak wytrwale pracować nad emocjami. Niecierpliwość i rozkojarzony umysł zwodzą cię w walce – podkreślił. – Gdyby mój kostur był toporem, sytuacja mogłaby zakończyć się dużo szybciej i bardziej krwawo.
– Będę nad sobą pracować, by sprostać twoim oczekiwaniom, mistrzu Eustry – odparłam z ledwo skrywaną radością. – No i… przepraszam za ząb. To nie było celowe.
– Gdybym cię nie znał, być może dałbym wiarę – podsumował, badając palcem dziurę po trzonowcu. – Ruszajmy już. Muszę zajść do medyka, a wkrótce spotkanie Rady Kapłanów. Nie mogę kolejny raz się spóźnić.
W drodze powrotnej chętnie wspominaliśmy dawne czasy. Kapłan Eustry trenował mnie, odkąd tylko potrafiłam utrzymać kij. Pomimo słusznego wieku, który zdradzała jego siwizna, nadal prezentował doskonałą formę fizyczną. Darzyłam go szczególną sympatią, ponieważ ukrywał moje niepoważne wybryki, za które każdy inny kapłan ukarałby mnie batami, pracami w szwalni lub, co gorsza, w ogrodach.
Pewnego razu przyłapał mnie w kuchni świątynnej na dosypywaniu ziela sierpowego do herbatki, którą mieli zostać poczęstowani kapłani z Kopuły Zachodniej, wizytujący nasze miasto. Ten pospolity chwast to znane lekarstwo na wszelkie dolegliwości brzuszne. W odpowiednio dobranych dawkach łagodnie likwiduje niemożność oddania matce naturze obrzydliwych wytworów ludzkich trzewi, przynosząc upragnioną ulgę. Wydarzenia, które nastąpiły potem, nauczyły mnie, że garść jest dalece niepoprawną miarą leczniczą tej rośliny. Wizytacja kapłanów przedłużyła się o siedem długich dni, wypełnionych jękami i odgłosami cierpienia dochodzącymi ze świątynnych latryn. Arch Flarius, naczelny kapłan Kopuły Gryf, jeszcze długo tłumaczył się z tej sytuacji w stolicy, pomimo że i on padł wtedy ofiarą niezidentyfikowanego żartownisia.
Innym razem kapłan Eustry natknął się na mnie w zagrodzie koźlaków. Łagodne, rogate i ufne stworzenia. Zapotrzebowanie na ich mięso rośnie nieustannie, odkąd pamiętam. Decyzją Arcykapłana każda Kopuła ma obowiązek posiadać własną zagrodę i pomnażać stado. Co trzecia sztuka zabierana jest do stolicy, by finalnie znaleźć się na stole w Najwyższej Świątyni. Naturalnie taki stan rzeczy sprawił, że między Kopułami pojawiła się maleńka iskierka rywalizacji. Każdy Arch pragnął zapewnić Loży najsmaczniejszą koźlinę i najpiękniejsze zwierzęta. Na początku obywało się bez absurdów. Dbano o to, co jedzą zwierzęta przeznaczone na eksport. Natura robiła resztę. Z biegiem czasu wyścig hodowców o względy stolicy nabrał tempa. Zatrudniano śpiewaków do umilania zwierzętom czasu, a w niektórych Kopułach kąpano je w perfumowanych mydlinach i czesano. Ważna była częstotliwość wysyłania koźlaków. Kopuła dostarczająca więcej i częściej od innych była nagradzana dodatkowymi dniami wolnymi oraz organizacją hucznych festiwali dla mieszkańców. Co ważniejsze, taka Kopuła otrzymywała również pierwszeństwo w wystawianiu kandydatów na nowych kapłanów. To już była gratyfikacja, wobec której trudno przejść obojętnie.
Pewien młody alchemik, pod naciskiem kapłanów, opracował sposób na zachęcenie koźlaków do częstszego spółkowania. Stworzył sztuczny feromon i rozlał go wśród zwierząt. Efekty okazały się spektakularne. Zadziałało tak dobrze, że inne Kopuły dostały za zadanie wykraść recepturę albo przyprowadzić alchemika i zmusić go siłą do jego wytworzenia. Cena nie ma znaczenia, gdy można ugrać jeszcze więcej.
Tu, w Kopule Gryf, również pomnażamy swoje stadko. Swego czasu namiętnie obserwowałam poczynania hodowców. Jeden z nich, imieniem Andelus, pracował z pasją, a moje zainteresowanie hodowlą wyraźnie sprawiało mu radość. Zyskiwał wszak wiernego słuchacza. Uwielbiał opowiadać o zwierzętach i pokazywał tajniki swojej pracy. Ten jeden, jedyny raz pokazał za dużo. Zaprowadził mnie do magazynu, w którym trzymano zapas słynnego feromonu. Moje oczy rozbłysły. Przychodziłam na teren hodowli tak długo, aż dowiedziałam się, gdzie Andelus trzyma klucz od składu. Pewnej nocy zakradłam się tam i podkradłam cały słoik substancji. Rozlałam zawartość w kluczowych miejscach ogrodów świątynnych przy jeziorze, w sadzie gruszanym i w części, gdzie lubił odpoczywać najwyższy kapłan, Arch Flarius. Wkrótce potem zwierzęta stały się niespokojne, co upewniło mnie, że feromon działa.
Otworzyłam wszystkie zagrody.
Zwierzęta tłumnie ruszyły do ogrodów, becząc wniebogłosy. Kapłanów zbudził nie świt, a całkiem zabawna orgia. Przez resztę nocy i cały poranek siłą zaciągano rogacze do zagród. Część zwierząt wieziono na wozach, ponieważ z wyczerpania igraszkami nie były w stanie iść. Te, które miały jeszcze siłę, korzystały z najdrobniejszej nieuwagi hodowców, by wrócić do ogrodów po więcej. To chyba mój najlepszy wybryk. Uszedł mi na sucho wyłącznie dzięki wyrozumiałości Kapłana Eustrego.